Γιώργος Ρους & Σεληνάκατος, Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου live στην Μπουάτ Απανεμιά

 

Rock Αποδράσεις E-Zine - Rockap.gr

Γιώργος Ρους//Demo-κριτική // rockap.gr

Mama Cass

Mama Cass aka Cass Elliot was an original member of The Mamas & The Papas, The Big Three, & The Mugwumps. Although often maligned in the press for her large size, it was Cass Elliot's larger-than-life personality that endeared her to millionsof fans worldwide. She was the quintessential 1960s earth mother with a powerful voice and an equally powerfulpersonality. Cass Elliot burst onto the early '60s Greenwich Village folk scene headlining in moderately popular groups such asThe Big Three with Tim Rose and James Hendricks (whom she was married to briefly enabling him to avoid being drafted to service in Vietnam), and the Mugwumps with Zal Yanovsky, James Hendricks and Denny Doherty. It was Denny who would eventually introduce Cass to John and Michelle Phillips. The four would go on to form the very successful singing group The Mamas & The Papas. After recording four gold albums (the group recorded a commercially unsuccessful fifth album, People Like Us in 1971), seven top-ten singles and a 1966 Grammy Award for best single (Monday, Monday), the group parted ways leaving each one to pursue solo careers. Cass took the break-up in stride as she had always wanted to venture out on her own and become a star independently of her Mamas & Papas fame. And what a star she was. She recorded six solo albums (3 for the Dunhill label and 3 for the RCA label) and had numerous charting singles. She headlined in Las Vegas, starred in several television specials and even guest hosted the Tonight Show no less than a dozen times. She had a starring role in the feature film version of H.R. Puff 'n Stuff and guest starred on the Scooby Doo Cartoon Hour as the inheritor of a haunted candy factory. A brief musical pairing with Dave Mason produced one album that met with little commercial, but some critical, success. It was while on a tour in the UK, after having played two sold-out shows at the London Palladium, that Cass Elliot died of a massive heart attack in a London flat owned by Harry Nilsson. She was just 32 years old. Her legacy lives on through her daughter Owen Vannessa, herself a singer and raised by Cass' sister Leah Kunkel. Her many recordings and other work she has left behind as a testament to her great talent as a singer and entertainer. Her work is still enjoyed by many fans of all ages the world over.

Ali was A dancer!!! (The Greatest of All Time)

Ο Άντζελο Νταντί, προπονητής του Μοχάμεντ Αλί σε ολόκληρη τη καριέρα του θυμάται: «Εκτός από την οικογένειά του κανείς δεν έχει περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του από μένα. Μην ξεχνάτε ότι ο Αλί ήταν μόλις 16 ετών όταν χτύπησε την πόρτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου στο Λούιβιλ για να μου πει ότι θα γίνει ο κορυφαίος πρωταθλητής βαρέων βαρών στην ιστορία της πυγμαχίας».

Η πορεία του προς την δόξα πήρε μια αποφασιστική στροφή δύο χρόνια αργότερα, το 1960, καθώς ο Κάσιους Κλέι, όπως ήταν αρχικά το όνομά του, κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Τον Οκτώβριο του ίδιους έτους κάνει το ντεμπούτο του στην επαγγελματική πυγμαχία, φυσικά με νίκη κόντρα στον αρχηγό του αστυνομικού σώματος, τον Τάνι Χάνσακερ.

Τον Φεβρουάριο του 1964 κατακτά τον κορυφαίο τίτλο του αθλήματος, τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών, νικώντας σε έξι γύρους τον Σάνι Λίστον. Τον επόμενο μήνα παίρνει μια απόφαση που θα στρέψει τη συντηρητική μερίδα της αμερικάνικης κοινωνίας εναντίον του και την φιλελεύθερη φανατικά υπέρ του. Ασπάζεται το Ισλάμ και αλλάζει το όνομά του σε Μοχάμεντ Αλί.

Τον Μάιο του 1965, στη ρεβάνς του αγώνα τίτλου κόντρα στον Σάνι Λίστον, βάζει ακόμη ένα λιθαράκι στον μύθο που είναι σήμερα το όνομά του. Κερδίζει τον διεκδικητή με νοκ – άουτ μέσα σε δύο μόλις λεπτά.

Το 1966 αποδεικνύει ότι εκτός από μεγάλος πυγμάχος είναι και μεγάλος άνθρωπος, όταν αρνήθηκε να πουλήσει τα ιδανικά του και να πάρει μέρος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η ομοσπονδία της χώρας του απαγόρεψε να αγωνίζεται με τα χρώματα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η περίοδος 1967 – 1970 είναι η δυσκολότερη στην καριέρα του και μια από τις δυσκολότερες της ζωής του γενικότερα. Έχοντας υπερασπιστεί τον τίτλο του επιτυχώς εννέα φορές, η κυβέρνηση των Η.Π.Α. του τον αποσπά και τον καταδικάζει σε 5 χρόνια φυλάκιση ως λιποτάκτη.

Το ανώτατο δικαστήριο ανατρέπει την παραπάνω απόφαση, μετά από γενική λαϊκή κατακραυγή και του επιτρέπει να ξαναμπεί στα ρινγκ το 1970. Η μακρόχρονη απουσία τον επηρεάζει σε βαθμό που υπέστη την πρώτη του επαγγελματική ήττα από τον Τζο Φρέιζερ την επόμενη χρονιά.

Τον Οκτώβρη του 1974 ο Αλί επιστρέφει στην φυσική του θέση, στην κορυφή, κερδίζοντας τον Τζορτζ Φόρμαν στο Ζαΐρ στον σημαντικότερο πυγμαχικό αγώνα στην ιστορία του αθλήματος που έμεινε γνωστός και ως «η μάχη στη ζούγκλα».

Ακριβώς έναν χρόνο μετά στις Φιλιππίνες, στο «θρίλερ στη Μανίλα» παίρνει την εκδίκησή του από τον Τζο Φρέιζερ καθώς μετά από 14 βασανιστικούς γύρους ο προπονητής του αντιπάλου του αποφασίζει να ρίξει λευκή πετσέτα.

Τον Φεβρουάριο του 1978 χάνει τον τίτλο από τον Λίον Σπινκς, ωστόσο, τον Σεπτέμβρη του ίδιου μήνα, στην ρεβάνς κερδίζει και γίνεται ο μοναδικός πυγμάχος που έχει κατακτήσει τον παγκόσμιο τίτλο τρεις φορές.

Κάπου εκεί τελειώνει η αυτοκρατορία του ανθρώπου που «χόρευε σαν πεταλούδα και τσιμπούσε σαν μέλισσα». Το 1982 γίνεται η διάγνωση που του άλλαξε για πάντα τη ζωή. Ο Μοχάμεντ Αλί πάσχει από το σύνδρομο Πάρκινσον.

Παρ’ όλα αυτά αποδεικνύει κάθε μέρα πόσο χαρισματικός και σπουδαίος είναι. Σχετικά με την ασθένειά του είπε: «Ο Θεός μου έδωσε το Πάρκινσον για να μου δείξει ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι. Αν πεθάνω δεν θα μετανιώσω για τίποτα. Προσπάθησα να ζήσω μια καλή ζωή και να κάνω το σωστό. Δεν φοβάμαι να πεθάνω γιατί έχω βρει την γαλήνη μου».

Αs Salamu Alaykoum.

Το Άδικο στο σώμα

Ο τραγουδιστής,ένα διαβολικό όν,ανόητος και κακός σκλάβος της φωνής,του οργάνου αυτού που δέν επινοήθηκε απο τον ανθρώπινο νού αλλά δημιουργήθηκε απο το σώμα και το οποίο αντί να ξεσηκώσει την ψυχή,"ανακατεύει" τα κατακάθια της φύσης μας.Γιατί,τί είναι η φωνή παρά το Κτήνος που καλεί,που ξυπνάει το άλλο Κτήνος το οποίο όλη η σπουδαία τέχνη έχει προσπαθήσει να αλυσοδέσει όπως ο αρχάγγελος σε παλιές εικόνες αλυσοδένει το δαίμονα με το πρόσωπο της γυναίκας του?

Δυό κόσμοι

Ουσιαστικά βρίσκομαι ξαπλωμένος σε ένα είδος Εντατικής.Καλωδιωμένος και συνδεδεμένος ηλεκτρονικά έχω γλιστρήσει απο μία κωματώδη κατάσταση σε μία ηχητική προσομοίωση της παρελθούσης ζωής μου.
  Κοιτάζοντας μπροστά μπορώ να δώ ένα επίπεδο που μοιάζει να έχει ζωντανέψει μέσα απο αντικείμενα που έχουν αναπαραστηθεί οπτικώς.        Μπορώ να αγγίξω μέσα σε μια περιορισμένη ακτίνα.Μπορώ να μυρίσω ένα σώμα ,ένα ποτήρι μπύρας ή την αιθάλη,αλλα ο ήχος έρχεται απο παντού χωρίς δεσμεύσεις. Ο εγκέφαλός μου τον αναζητά,τον ξεχωρίζει,με κάνει να αισθανθώ τη μεγαλοσύνη του σύμπαντος, ακόμα κι άν δέν έχω καμία επιθυμία να κοιτάξω ή να απορροφήσω.
  Υπάρχουν οι ωτοασπίδες ,όμως τότε το μόνο που ακούω ειναι ο ήχος του δικού μου κέλυφους.
Πολύ μικρός, λίγο μετά τη γέννησή μου,χωρίς να μπορώ καλά καλά να ελέγξω το σώμα μου, θυμάμαι τον εαυτό μου να χαζεύει τα χρωματιστά σχήματα και τα αντικείμενα που έφερνα κοντά μου. Τότε απο μακριά,άκουσα ένα σκύλο που γάβγισε. Απο τότε υπήρξαν δύο κόσμοι.

parolle d' amore

Questo è un piccolo pezzo che l' ho trovato su net......non mi ricordo (non e da me). Almeno, mi è piaciuto molto....it goes like this....

avrei scritto parole d'amore,
ti avrebbero infastidito

mi sarei graffiato il cuore,
non ti sarebbe importato

è per questo
che ho desistito

l'alieno