Ο Άντζελο Νταντί, προπονητής του Μοχάμεντ Αλί σε ολόκληρη τη καριέρα του θυμάται: «Εκτός από την οικογένειά του κανείς δεν έχει περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του από μένα. Μην ξεχνάτε ότι ο Αλί ήταν μόλις 16 ετών όταν χτύπησε την πόρτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου στο Λούιβιλ για να μου πει ότι θα γίνει ο κορυφαίος πρωταθλητής βαρέων βαρών στην ιστορία της πυγμαχίας».
Η πορεία του προς την δόξα πήρε μια αποφασιστική στροφή δύο χρόνια αργότερα, το 1960, καθώς ο Κάσιους Κλέι, όπως ήταν αρχικά το όνομά του, κατακτά το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης. Τον Οκτώβριο του ίδιους έτους κάνει το ντεμπούτο του στην επαγγελματική πυγμαχία, φυσικά με νίκη κόντρα στον αρχηγό του αστυνομικού σώματος, τον Τάνι Χάνσακερ.
Τον Φεβρουάριο του 1964 κατακτά τον κορυφαίο τίτλο του αθλήματος, τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών, νικώντας σε έξι γύρους τον Σάνι Λίστον. Τον επόμενο μήνα παίρνει μια απόφαση που θα στρέψει τη συντηρητική μερίδα της αμερικάνικης κοινωνίας εναντίον του και την φιλελεύθερη φανατικά υπέρ του. Ασπάζεται το Ισλάμ και αλλάζει το όνομά του σε Μοχάμεντ Αλί.
Τον Μάιο του 1965, στη ρεβάνς του αγώνα τίτλου κόντρα στον Σάνι Λίστον, βάζει ακόμη ένα λιθαράκι στον μύθο που είναι σήμερα το όνομά του. Κερδίζει τον διεκδικητή με νοκ – άουτ μέσα σε δύο μόλις λεπτά.
Το 1966 αποδεικνύει ότι εκτός από μεγάλος πυγμάχος είναι και μεγάλος άνθρωπος, όταν αρνήθηκε να πουλήσει τα ιδανικά του και να πάρει μέρος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η ομοσπονδία της χώρας του απαγόρεψε να αγωνίζεται με τα χρώματα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η περίοδος 1967 – 1970 είναι η δυσκολότερη στην καριέρα του και μια από τις δυσκολότερες της ζωής του γενικότερα. Έχοντας υπερασπιστεί τον τίτλο του επιτυχώς εννέα φορές, η κυβέρνηση των Η.Π.Α. του τον αποσπά και τον καταδικάζει σε 5 χρόνια φυλάκιση ως λιποτάκτη.
Το ανώτατο δικαστήριο ανατρέπει την παραπάνω απόφαση, μετά από γενική λαϊκή κατακραυγή και του επιτρέπει να ξαναμπεί στα ρινγκ το 1970. Η μακρόχρονη απουσία τον επηρεάζει σε βαθμό που υπέστη την πρώτη του επαγγελματική ήττα από τον Τζο Φρέιζερ την επόμενη χρονιά.
Τον Οκτώβρη του 1974 ο Αλί επιστρέφει στην φυσική του θέση, στην κορυφή, κερδίζοντας τον Τζορτζ Φόρμαν στο Ζαΐρ στον σημαντικότερο πυγμαχικό αγώνα στην ιστορία του αθλήματος που έμεινε γνωστός και ως «η μάχη στη ζούγκλα».
Ακριβώς έναν χρόνο μετά στις Φιλιππίνες, στο «θρίλερ στη Μανίλα» παίρνει την εκδίκησή του από τον Τζο Φρέιζερ καθώς μετά από 14 βασανιστικούς γύρους ο προπονητής του αντιπάλου του αποφασίζει να ρίξει λευκή πετσέτα.
Τον Φεβρουάριο του 1978 χάνει τον τίτλο από τον Λίον Σπινκς, ωστόσο, τον Σεπτέμβρη του ίδιου μήνα, στην ρεβάνς κερδίζει και γίνεται ο μοναδικός πυγμάχος που έχει κατακτήσει τον παγκόσμιο τίτλο τρεις φορές.
Κάπου εκεί τελειώνει η αυτοκρατορία του ανθρώπου που «χόρευε σαν πεταλούδα και τσιμπούσε σαν μέλισσα». Το 1982 γίνεται η διάγνωση που του άλλαξε για πάντα τη ζωή. Ο Μοχάμεντ Αλί πάσχει από το σύνδρομο Πάρκινσον.
Παρ’ όλα αυτά αποδεικνύει κάθε μέρα πόσο χαρισματικός και σπουδαίος είναι. Σχετικά με την ασθένειά του είπε: «Ο Θεός μου έδωσε το Πάρκινσον για να μου δείξει ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι. Αν πεθάνω δεν θα μετανιώσω για τίποτα. Προσπάθησα να ζήσω μια καλή ζωή και να κάνω το σωστό. Δεν φοβάμαι να πεθάνω γιατί έχω βρει την γαλήνη μου».
Αs Salamu Alaykoum.
No comments:
Post a Comment