Ουσιαστικά βρίσκομαι ξαπλωμένος σε ένα είδος Εντατικής.Καλωδιωμένος και συνδεδεμένος ηλεκτρονικά έχω γλιστρήσει απο μία κωματώδη κατάσταση σε μία ηχητική προσομοίωση της παρελθούσης ζωής μου.
Κοιτάζοντας μπροστά μπορώ να δώ ένα επίπεδο που μοιάζει να έχει ζωντανέψει μέσα απο αντικείμενα που έχουν αναπαραστηθεί οπτικώς. Μπορώ να αγγίξω μέσα σε μια περιορισμένη ακτίνα.Μπορώ να μυρίσω ένα σώμα ,ένα ποτήρι μπύρας ή την αιθάλη,αλλα ο ήχος έρχεται απο παντού χωρίς δεσμεύσεις. Ο εγκέφαλός μου τον αναζητά,τον ξεχωρίζει,με κάνει να αισθανθώ τη μεγαλοσύνη του σύμπαντος, ακόμα κι άν δέν έχω καμία επιθυμία να κοιτάξω ή να απορροφήσω.
Υπάρχουν οι ωτοασπίδες ,όμως τότε το μόνο που ακούω ειναι ο ήχος του δικού μου κέλυφους.
Πολύ μικρός, λίγο μετά τη γέννησή μου,χωρίς να μπορώ καλά καλά να ελέγξω το σώμα μου, θυμάμαι τον εαυτό μου να χαζεύει τα χρωματιστά σχήματα και τα αντικείμενα που έφερνα κοντά μου. Τότε απο μακριά,άκουσα ένα σκύλο που γάβγισε. Απο τότε υπήρξαν δύο κόσμοι.
